ΑΛΟΝΝΗΣΟΣ:: ΙΣΤΟΡΙΑ ::Νεότεροι Χρόνοι

Συντομη Πλοήγηση

Νεότεροι Χρόνοι

Αλόννησος Νεώτεροι χρόνοι. Από το χθες στο σήμερα, μέσα στην ίδια απαράμιλλη ομορφιά του φυσικού τοπίου.

Φημισμένη για την αμπελουργία και το κρασί της η Αλόννησος από τους αρχαίους χρόνους, διατήρησε μέχρι σήμερα την θαυμαστή αρμονία ανάμεσα στη φύση, την παραγωγή και την ανάπτυξη. Το 1958 ήταν μια χρονιά δύσκολη όμως καθώς σηματοδότησε το σταμάτημα της αμπελουργίας καθώς η ασθένεια των αμπελιών “Φυλλοξήρα” έπληξε τους αμπελώνες και κατέστρεψε σχεδόν το σύνολο τους.

Στα χώματα της φυτρώνουν ακόμη τα θαυματουργά βότανα που την έκαναν ονομαστή και βοήθησαν στην ανάπτυξη της λαϊκής ιατρικής . Ως συνέχεια αυτής της παράδοσης φιλοξενείται σήμερα στον ίδιο χώρο , η Διεθνής Ακαδημία Κλασικής Ομοιοπαθητικής .

Σήμερα , η αλιεία, η ήπια γεωργική και κτηνοτροφική εκμετάλλευση, της ανακυκλούμενης τοπικής οικονομίας, βοηθά στο να παραμείνει το περιβάλλον ανέπαφο από τους ‘’πειρασμούς’’ της υπέρμετρης και άναρχης τουριστικής ανάπτυξης . 

H Αλόννησος ήταν από πολύ παλιά, ένας τόπος πλούσιος σε χλωρίδα και πανίδα. H οικονομία της Aλοννήσου στηρίζεται κυρίως στον τουρισμό, αλλά και στην γεωργία και την αλιεία.

Στην Παλιά Aλόννησο, μετά από μια περίοδο γεωργικής εγκατάλειψης η αγροτική παραγωγή άρχισε να αναπτύσσεται ξανά.

Tα χωράφια που είχαν εγκαταλειφθεί ξανακαλλιεργήθηκαν.

Οι παλιές πεζούλες της Aλοννήσου, που κάποτε ήταν κατάφυτες από αμπέλια, γεμίζουν σήμερα από ελιές και οπωροκηπευτικά, ξαναζωντανεύοντας τις παραδοσιακές, παλιές ξερολιθιές.

Η περιοχή γύρω από το νησί θεωρείται από τις πιο πλούσιες του Αιγαίου σε ψάρια και αρκετές οικογένειες ζουν σήμερα από τους καρπούς της θάλασσας. Oι ψαράδες της Αλοννήσου, αποτελούν παράδειγμα για όλη την Ελλάδα, αφού οργανώθηκαν σε έναν συνεταιρισμό και διοχετεύουν οι ίδιοι τα αλιεύματα στην αγορά.

Οι κάτοικοι στράφηκαν από νωρίς προς τη θάλασσα και τον τουρισμό.

Υπάρχουν και αρκετές καλλιεργήσιμες εκτάσεις με ελιές, καρυδιές, αμπέλια κά.